کارآزمایی بالینی آتالورن برای دوشن: آیا دوز پایین موثرتراست ؟

در .

نتایج دیگری از کارآزمایی بالینی بر روی آتالورن ( PTC124) برای درمان دیستروفی عضلانی دوشن منتشر شده که گواه آن است که دوز پائین این دارو ممکن است بتواند از میزان کاهش توانایی راه رفتن کم کند. کارآزمایی بالینی بین المللی آتالورن در برگیرنده ی 174 پسر مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن ناشی از نوع خاصی از نقص در رمز ژنتیکی موسوم به nonsense mutation  ( جهش بی مورد ) بود . این نوع جهش عامل ایجاد 10 تا 15درصد موارد دوشن است . آتالورن یک داروی خوراکی با توان غلبه بر جهش ها ی بی مورد می باشد.
درتاریخ 4 مارس 2010 شرکت های داروسازی PTC و Genzyme اعلام کردند که نتایج اولیه ی مرحله ی دوم B کارآزمایی بالینی آتالورن امیدوار کننده نیست زیرا هیچگونه بهبودی در توانایی راه رفتن درمقایسه با افرادی که دارونما دریافت کرده بودند حاصل نیامد. نتایج با جزییات بیشتردراطلاع رسانی مطبوعاتی اعلام گردید.

نتایج جدید چه چیزی را نشان می دهد؟

پسران شرکت کننده در کارآزمایی برای دریافت دارونما ، دوزپایین اتا لورن ودوزبالای آتالورن ، به سه گروه تقسیم شدند. معیاراصلی سنجش اثربخشی درمان ، فاصله ای بود که این پسرها می توانستند در مدت 6 دقیقه بپیمایند. در ابتدای کارآزمایی پسرها توانستند به طور میانگین 360 متر را بپیمایند. اما در انتهای کارآزمایی هیچگونه تفاوتی بین پسرهایی که با دارونما درمان شده بودند وآانهایی که دوز بالای آتالوران دریافت کرده بودند مشاهده نشد – فاصله ای که توانستند بپیمایند تقریباً به اندازه ی 42 متر کاهش یافت. مورد جالب توجه آن است که ، پیشرفت ضعف عضله در پسرهای دریافت کننده ی دوز پایین آتالورن به نظر آهسته تر گردید. میانگین فاصله ای که این گروه توانستند درانتهای کارازمایی طی کنند فقط به اندازه ی 13 متر کاهش یافت.
اما تحلیل آماری نتایج مبهم بود و این پیشرفت در فاصله ی پیموده شده تنها در صورتی می تواند معنی دار باشد که داده ها به شیوه های معینی تحلیل گردند.
این بدان معناست که احتمال دارد که این نتیجه به صورت اتفاقی رخ داده باشد. پژوهشگران یادآورشدند که آزمایش شش دقیقه پیاده روی خیلی متغیرترازحد انتظار بود – سطح کارآیی هربیمارنسبت به دیگربیماران ومیزان کارآیی فردی هر یک با گذشت زمان تفاوت زیادی داشت. این موضوع ، تفسیر نتایج را با مشکل روبرو ساخت.

این پژوهش چه مفهومی برای بیماران دارد؟

نتایج گواه انند که شاید دوز پایین آتالورن میزان پیشرفت علائم دیستروفی عضلانی دوشن را کاهش بدهد ، اما دوز بالا این توانایی را ندارد. این نوع پاسخ به دوز منحصر به فرد نیست و درمورد داروهای مربوط به دیگر بیماری ها نیز مشاهده شده است.
گام های بعدی تحلیل بیشتر نتایج کارآزمایی به منظوردرک این مطلب است که چرا به نظرمی رسد که پسرها ی دریافت کننده ی دوز پایین آتالورن کارآیی بهتری در کارآزمایی دارند . داده های گرداوری شده در کارآزمایی که هنوز بایستی مورد تجزیه و تحلیل قرارگیرند شامل دیگرمعیارهای های عملکرد و قدرت عضله و تحلیل بیوپسی های عضله برای تعیین مقدار پروتئین دیستروفین در آنها می باشند. مقایسه ی نتایج کارآزمایی های گذشته برروی آتالوران نیزمی توانند برروی این نتایج غیرمنتظره سایه افکنند.
هنگامی که این تجزیه و تحلیل ها انجام گیرند ، شرکت های PTC و Genzyme قادر خواهند بود تا درمورد تولید آتالورن برای درمان دیستروفی عضلانی دوشن درآینده تصمیم بگیرند. طی این مدت بر اساس توصیه ی یک کمیته ی مستقل نظارت بر داده ها ، آنها کارآزمایی های بالینی جاری را معوق گذاشته اند زیرا همگی مبتنی بردادن دوزبالای آتالوران هستند.