کارآزمایی بالینی جدید برای آزمایش ACE-031 در دوشن اعلام شد.

در .

شرکت Acceleron Pharma آغاز کارآزمایی بالینی ACE-031 را در پسرهای دارای دیستروفی عضلانی دوشن اعلام نمود. ACE-031ترکیبی است که شاید قادر به افزایش اندازه و قدرت عضله بوده و دارای پتانسیل درمان گستره ای از بیماریهای عضلانی است. این مطالعه ابتدا ایمنی درمان و تعیین بهترین دوز را ارزیابی نموده، اما در عین حال اطلاعات اولیه ای را در زمینه پتانسیل اثربخشی این درمان جدید ارائه خواهد داد.

ACE-031 چیست؟
کارکرد ACE-031 مسدود نمودن فعالیت میوستاتین و سایر پروتئین های مرتبط است که بطور طبیعی در خون وجود داشته و از قوی تر و بزرگ تر شدن ماهیچه ها ممانعت بعمل می آورند. این پروتئینها مانند ترمز عمل کرده و ماهیچه ها را در حد و اندازه طبیعی نگه می دارند. ACE-031 ترکیبی صناعی است که به میوستاتین و پروتئین های مرتبط متصل شده و از برقراری ارتباط آنها با ماهیچه جلوگیری میکند.
ACE-031 ابتدائا در مدل موشی دیستروفی عضلانی دوشن موسوم به موش mdx آزمایش گردیده که شبیه افراد دارای دوشن فاقد پروتئین دیستروفین به عنوان جزء ساختاری مهمی از عضله می باشد. ACE-031 در این موش ها اندازه و قدرت ماهیچه را افزایش داده است.
یک یافته غیر منظره در این آزمایشات افزایش میزان پروتئین یوتروفین در عضلات موش های تحت درمان با ACE-031 بود. تصور می شود که شاید یوتروفین بتواند فقدان دیستروفین را در پسرهای دارای دیستروفی عضلانی دوشن تا حدی جبران کند چرا که هر دو پروتئین دارای ساختار مشابهی بوده و به نظر می رسد که عملکرد هائی بسیار شبیه بهم داشته باشند.
دیگر مزیت بالقوه ACE-031 در آزمایش بروی موشها از توانائی احتمالی این ترکیب در کاهش تجمع چربی و نازک شدن استخوانها خبر داد که در پسرهای دارای دوشن در صورت مصرف استروئید اتفاق میافتد. موشهای تحت درمان با استروئید و ACE-031 دارای عضله بیشتر، تراکم استخوانی بالاتر و چربی کمتری بودند.
اخیراً Acceleron کارآزمائی بالینی ACE-031 در داوطلبان سالم را تکمیل نمود. هر یک از این افراد دوز منفردی از ACE-031 را در گستره ای از مقادیر متفاوت دارو دريافت کردند. در دوزهای بالاتر اثرات ACE-031 بروی عضله دلگرم کننده بود. دو هفته بعد از دریافت دوز منفرد ACE-031 در افراد تحت آزمایش حدودا یک کیلوگرم عضله تولید شده بود. بعلاوه ACE-031 همراه با عوارض جانبی ملایم یا موقتی در تمامی مقادیر دارو به خوبی تحمل شده بود.

چه اتفاقی در کارآزمایی بالینی خواهد افتاد؟
این مطالعه حدود 76 پسر دارای دیستروفی عضلانی دوشن بالای 4 سال را که بطور مستقل قادر به راه رفتن هستند در بر خواهد گرفت. هر فرد یکی از چهار دوز ACE- 031 و یا دارونما را هر چهار هفته یکبار و بمدت 12 هفته دریافت خواهند نمود.
هدف اصلی مطالعه آزمایش ایمنی ACE- 031 در این افراد است، لذا ایمنی دارو به تفضیل تحت بررسی قرار خواهد گرفت. این بررسی شامل آزمایشات خون و عملکرد قلب خواهد شد.
جهت اندازه گیری و سنجش هر گونه افزایشی در اندازه ماهیچه در خلال کارآزمایی نوعی از اشعه ایکس موسوم به "اسکن جذب سنجی اشعه ایکس دوگانه سراسر بدن" استفاده خواهد شد تا تغییرات در جرم بدن لخم ( بخشی از بدن که از ماهیچه ، اندام ها و استخوان ساخته شده و فاقد چربی است) را محاسبه نماید. تغییرات در قدرت و عملکرد ماهیچه ها و عملکرد ریه در طی شش ماه بعد از تکمیل کارآزمایی بالینی اندازه گیری خواهند شد.
این مطالعه در کانادا و در چندین مرکز در حال آغاز بوده اما شرکت مربوطه با مراکز قانونگزاری در چند کشور دیگر در حال گفتگوست تا در صورت امکان گسترش یابد.

این پژوهش چه مفهومی برای بیماران دارد؟
شروع هر کارآزمایی جدیدی بسیار امیدبخش است و اگر موفقیت آمیز باشد دسترسی بیماران به یک درمان بالقوه جدید یک مرحله نزدیکتر خواهد بود. این آزمایش اولین مطالعه در کاربرد رویکرد حاضر بروی افراد مبتلا به بیماری عضلانی است لذا ابتدا ایمنی و دوز مناسب را مورد ارزیابی قرار خواهد داد. اگر نتایج دلگرم کننده باشند، کارآزمایی های بالینی بیشتری برای یافتن دوز مناسب در تعداد بیشتری از بیماران و برای دوره طولانی تر مورد نیاز خواهد بود.
این رویکرد به لحاظ توانائی در کمک به برطرف سازی برخی علائم بیماری در گستره ای از وضعیت ها، جذاب است. با این وجود نقص ژنتیکی را اصلاح یا نقصان پروتئین را که دلیل ریشه ای بیماری است جبران نمیکند، لذا یکی از نگرانی ها احتمال تولید مقادیر زیادی از عضلات ضعیف بواسطه کاربرد داروست که حتی آسیب پذیرترند. با این وجود، آزمایشات اخیر بروی موشها نشان داده که این حالت ظاهر نشده است، مولکول های دیگری  مانند یوتروفین احتمالا قادر به ثبیت فیبرهای عضله باشند. ما هنوز نمی دانیم این وضعیت در انسان چگونه خواهد بود. احتمال دیگر بیشترین تاثیر مثبت دارو در صورت استفاده همزمان آن با سایر روشهای درمانی در حال توسعه مانند ژن درمانی است.
موضوع دیگری که باید مد نظر داشت نتایج برخی مطالعات در رویکردهای مشابه بروی موش است. نتایج نشان میدهد تاثیر مثبت تنها در صورت بکارگیری درمان در مراحل ابتدائی بیماری و قبل از شروع تخریب عضلات بدست می آید. چنانچه این موضوع در کاربرد ACE-031 برای انسانها نیز صادق باشد احتمالا بکارگیری این روش درمانی با محدودیت هائی همراه خواهد بود.
کارآزمایی بالینی حاضر اولین گام بسوی پاسخ دهی به سئوالات مرتبط با پتانسیل سودمندیِ ACE-031 بعنوان درمانی برای بیماری عضلانی خواهد بود.

پرفسور دامینیک ولز عضو کنسرسیوم MDEX گفت:

من در ارتباط با کارآزمایی بالینی حاضر ACE-031 خیلی هیجان زده ام و منتظر نتایجش هستم. فایده مضاعف رویکرد اکسلرون نه فقط انتظار افزایش توده عضلانی بلکه افزایش تراکم استخوان و کاهش توده چربی است. همه این اثرات احتمالاً در دیستروفی عضلانی دوشن مفید خواهند بود.